"Depremden sonra, o dönem çocuklar hiç oyun oynamıyorlardı; psikolojileri oldukça bozulmuştu. Hatta benim kızım burada psikolog tedavisine başladı.'' Bizim çocukları, 'Siz çingenesiniz, domsunuz, gelmeyin okula,' diyorlar. Sürekli kovmaya çalışıyorlar, ellerinden gelse, çocukları hiç eve almazlar. Depremden sonra çok yoruldum; bu durum beni de yıprattı. Onlarla(Dom olmayanlarla) bizimkilerin hali bir olur mu diye soruyor

Anne, ekonomik zorluklardan bahsediyor ve çocuklarının ayrı bir oyun alanı olmadığını vurguluyor. "Dışarı çıktıklarında komşular kızıyor," diyor. Devlete seslenerek, "Çocuklar aç susuz gidiyor. Maddi durumumuz yok; depremzedeyiz. Çok mağdur durumdayız. Evim yıkıldı, eşyalarım gitti. İş yok, güç yok," diye ekliyor. Çocuklar okula yürüyerek gidiyor ama yol tırların geçtiği bir yoldan; bu durum son derece tehlikeli. Ayrımcılığa maruz kalıyorlar ve çoğu zaman kahvaltı etmeden ve su içmeden okuldan çıkıyorlar. "Bir simit yedirecek gücümüz yok," diyor ve yaşadıkları zorlukları daha da derinleştiriyor.

Anne, çocuklarının yöresel kıyafetlerinden rahatsız olduğunu belirtiyor. "Ekonomik imkanlarımız yetmiyor," diyor. "Bir gelirimiz mevsimlik işlerden geliyor ama hep göçebe yaşam sürüyoruz." Çocuklarla yeterince ilgilenemediklerini ifade ederken, "Bizim de travmalarımız var," diye ekliyor. Yaşadıkları zorluklar, hem çocuklarının psikolojisini hem de ailenin genel ruh halini olumsuz etkilediğini anlatıyor. Dom ile Dom olmayanın arasında bir fark olduğunu belirtiyor.

Hem çocukların hem kendini daha sinirli olduğunu belirtiyorKüçük kızı okulu seviyor. Küçük oğlu sevmiyor.

Aile, eşi engelli olduğu için sadece eşinin engelli maaşıyla geçiniyor. Mevsimlik tarım zamanı şehri değiştirmek zorunda kalınca çocukları okula gönderemiyor ve bu durum, çocukların eğitimlerinin kesintiye uğramasına neden oluyor. Kıyafet almakta da zorluk çektiklerini belirtiyor. Çocuklarının ders çalışacakları ve oyun oynayacakları alanların olmasını istiyor; mevcut okulun onlara iyi gelmediğini düşünüyor. Eski okulda daha verimli ders yaptıklarını iyi ilerlediğini ifade ediyor.

Çocuklar, ödev yapmada sıkıntı yaşıyor; kitap alamadıkları için ödevlerini tamamlayamıyorlar. Okulda sürekli test istediklerini ama bunun için gerekli materyalleri alamadıklarını vurguluyor. Ayrıca, küçük çocuğu için de kitap seti alamadıklarını belirtiyor. Dom oldukları için ayrımcılığa uğradıklarını ve en arka sıralarda oturtulduklarını dile getiriyor. Bu durum, çocuklarının eğitim hayatını daha da zorlaştırıyor.

Anne, özel eğitim desteği ihtiyacı olan bir çocuğu olduğunu belirtiyor; ancak bu çocuk eğitim alamıyor. "Okulda, 'Sen çingenesin,' diyorlar," diye ekliyor. Bu ayrımcılık, çocuğunun eğitim hakkını elinden alıyor. Ekonomik sıkıntıları da cabası; aile, temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyor. Bu nedenle, destek talep ediyorlar ama yaşadıkları zorluklar her geçen gün artıyor. Çocuğunun geleceği için endişelenirken, hem maddi hem de manevi açıdan büyük bir baskı altında olduğunu hissediyor.

Kendi gençlik yıllarında eğitim hayatındaki ihtiyaçları için destek aldığını ifade eden anne, “Biz kızken okula giderken eşyalarımız hep İstanbul'dan gelirdi; ama şimdi çocuklarımıza herhangi bir destek gelmiyor,” diyor. Çocuklarının pandemi, deprem ve mevsimlik işçilik gibi birçok sorun nedeniyle hiç düzgün bir şekilde okula gidememiş olmasının üzüntüsünü yaşıyor. Depremden önce okulu seven çocukları, şimdi sanki bu sevgilerini yitirmiş gibi. Özellikle ihtiyaçlarının karşılanmaması, onların okul sevgisini azaltıyor. Diğer çocuklar, Dom çocuklarla oyun oynamıyor diye çocuklarının okula gitmek istediğini söylüyor.

Şu anda yaşadıkları yerde çoğu kişi Dom olduklarını bilmiyor, ancak yine de bu durumun getirdiği zorlukların devam ettiğini belirtiyor. Ayrımcılığın ve sosyal dışlanmanın etkilerini hissediyorlar; bu, günlük yaşamlarını ve çocuklarının eğitimini olumsuz etkiliyor. Toplumda fark edilmemelerine rağmen, yaşadıkları zorluklar her an yanlarında. Çocuklarının yaşadığı ayrımcılık ve dışlanma hissi, aile için büyük bir endişe kaynağı.

Aile; devletin verdiği hizmetlerden memnun olduğunu belirtiyor; geleceğe karşı umutlu. Yeni seçilen belediye başkanın Domlar için güzel işler yapacağını düşünüyor.

Deprem olduktan sonra, "Gene merkezde bir parkta çadır kurduk, orada kaç ay kaldığımızı hatırlamıyorum," diyor. "Merkezde kirada yaşıyorduk, ama 6-7 ay boyunca o parkta çadırda yaşadık. Çadırkentlerde yer yoktu, bu yüzden oraya giremedik. Göçebeler giremedi, halkla göçebeler aynı yere yerleştirilmedi. Domlarla halkı aynı yere koymadılar'' Biz göçebe olmaysadık halimiz böyle olmazdı diyor.

Torunu anne-babasını depremde kaybedince dede ve nene bakmaya başlıyor. Çocuklarının eğitimine destek olabilecek kimse olmadığını belirtiyor. "Kendim de çocuklarım için bir şeyler yapamıyorum," diyor. "İki odalı bir konteynerde yaşıyoruz ve kalacak yer bulmak zor. Bir okulda çalışıyorlar ama dersleri için maddi destek ihtiyacımız var." Deprem öncesinde müzisyen olduğunu hatırlatarak, "Artık çalışamıyorum; hiçbir eşyam kalmadı, müzik aletim ve her şeyimi kaybettim," diye ekliyor.

Yaşadıkları konteyner kentte küçük bir park var ama bu alanda kimse ilgi göstermiyor; madde kullanan kişiler de mevcut diyor. "Bu yüzden çocukları evde tutuyoruz, korkuyoruz," diyor. Eskiden polislerin güvenlik sağladığını ama artık durumun daha da kötüleştiğini ifade ediyor.

Aile, kalabalık bir ortamda yaşıyor ve güvercin besliyor. Geçmişte cezaevi tecrübeleri olduğu ondan iş bulmakta zorlandığını belirtiyor. . Kapalı alanlarda kendilerini güvensiz hissediyorlar ve bu durum, deprem sonrası psikolojik etkilerini artırıyor. "Depremin ardından yaşadığımız stres ve belirsizlik, çocukların psikolojisini derinden etkiledi," diyor.

Anne, depremden sonra geçim problemleriyle boğuşuyor ve "Küçük park alanı daha çok küçük çocuklar için uygun," diyor. "Kalabalık bir ortamda oyun oynamak güvenli değil." Çocuklarla yeterince ilgilenmiyorum; hala bir düzen yok," diyor. Deprem öncesi okul hayatının çok farklı olduğunu vurguluyor. Her şeyin ne kadar değiştiğini anlatıyor, ailenin yaşadığı zorlukları daha da derinleştiriyor.

Deprem sonrasını şöyle tanımlıyor:''Depremden sonra büyük zorluklar yaşadık; bir türlü düzenimizi oturtamadık. Eskiden de şartlarımız kötüydü, ancak şimdi her şey daha da kötüleşti. Hem çocuklarımızın hem de bizim durumumuz pek iç açıcı değil''

Çocuk düzenli bir şekilde okula gidiyor, ancak ders çalışmakta zorlanıyor. Bir gün ödev istediğinde, ona "Git, tuvaletin kapağını kapat ve üstünde ders yap" dedim. Konteyner kentte ise durum pek iç açıcı değil; kavgalar ve gürültü içinde büyüyorlar. Çocuklar oyun oynamak isterken, büyükler arasındaki gürültüler sürekli rahatsızlık veriyor. Okuldan bıkmış durumdalar, çünkü şartlar çok kısıtlı. Temizlik yok, her şey düzensiz; bir konteynerin içinde okulda ne kadar eğitim alınabilir ki? Yağmur yağdığında defterleri ıslanıyor ve bu da onların öğrenme süreçlerini daha da zorlaştırıyor.

Anne, "Çocuklarım okumak istiyor; oğlum da 'Okuyayım, hayatımı kurtarırım,' diyor. Ancak bizim durumumuz çok zor, geçim sıkıntısı içindeyiz. Birini götürsen diğeri gidemiyor, yani bir çocuğumun eğitimine katkıda bulunmak için diğerine eşit şekilde destek olamıyorum. Birine süt alsam, diğerine alamıyorum; bu durum onları hem fiziksel hem de duygusal olarak etkilendiğini dile getiriyor.Birine ayakkabı alsam, diğerine alamıyorum, bu da aralındaki kıskançlık ve huzursuzluk" Abdal olmalarının yaşadıkları sıkıntılarını çözülmemesinde rolü olduğunu düşünüyor.

Bakımveren engelli. deprem ve çocukların okul durumu çok etilemiş. sosyal yardımlarla geçinmeye çalışıyor.Bizde psikolojik olarak yorgunluk var. onlarla düzgün ilgilenmeyi engelliyor. Konteynerlarda ne kadar sağlıklı çalışabilir; konteynarlar küçük kalıyor.çocuklar aldılar, depremden sonra 2-3 ay gelip görüşmeler yapıldı. Prefabaik okullar, iyi kötü şartları var. Çocuklar pek bir şey konuşmuyor.

Anne, çocuğunun okula gidemediğinden şikayet ediyor ve "Çocuğum okumayı çok istiyor ama imkanlarımız yok," diyor. Ne yapacağını bilmediğini, içinde bir çaresizlik hissettiğini ve aynı zamanda biraz kızgın olduğunu ifade ediyor.

Depremden çocuklar güvenlikden korktuğunu anlatıyor; deprem sonrası kendilerini bir türlü güvenli hissedemişlerç soru. Yüzde 60 engelli bir çocuğu var; çocukları için hiçbir imkan oluşturamamak en büyük derdi. Güvenli ve huzurlu bir ev hayali var. Kimsenin Dom çocukların önemsediğine inanmıyor

Ailenin geliri günübirlik hurda işinden kazandığı gelirle yoksullukla mücadele eden ailenin durumu oldukça zor. Çocukları okula gidemiyor; "Abdalın çocuğu daha yoksul kalıyor, şükür ayaktayız, zor günleri geride bıraktık" diyerek umutlarını yitirmediklerini vurguluyor. Çocukları okulku seviyor, ancak derslerine odaklanamıyor ve zorlandıkları için okula gidemiyorla.

Deprem sonrası işsiz kalan aile, yoksulluk ve gelecek kaygısıyla boğuşuyor. Çocuklarının ihtiyaçları her geçen gün birikiyor ve bu durum ailenin psikolojik yükünü artırıyor. İş bulamamanın getirdiği belirsizlik, günlük yaşamlarını zorlaştırırken, çocukların eksiklikleri de onların eğitim ve gelişimlerini olumsuz etkiliyor. Aile, içinde bulunduğu zor koşullara rağmen umutlarını yitirmemeye çalışıyor, ancak geleceğe dair endişeleri her an yanlarında.

Anne, çocukların eğitim hayatı için neler yapmaları gerektiğini anlatacak uzmanlara ihtiyaç duyduğunu dile getiriyor. "Yoksulluktan dolayı çocuklarımla ilgilenemiyorum," diyor. Öğretmenlerin bu konuda onlara destek olmasını istiyor; çocukların gelişimi için rehberlik etmeleri gerektiğini vurguluyor. Ayrıca, maddi konularda da destek talep ediyor; aile, temel ihtiyaçlarını karşılayabilmek ve çocuklarının eğitimine katkı sağlamak için yardım bekliyor. Bu destek, hem çocukların eğitimine hem de ailenin genel yaşam koşullarına büyük katkı sağlayacak.

Anne, çocuklarının eğitim hayatındaki kayıpları vurguluyor. "Bir çocuğum pandemide okulu bıraktı, diğeri ise depremde," diyor. "Okula gitmek istiyorlar ama maddiyat yetmiyor." Depremin ilk dönemlerinde su bulamadıklarını ve aylarca kalacak yerleri olmadığını hatırlatıyor. "Aklımıza eğitim en son geldi," diye ekliyor. Bu zorlu süreç, çocukların eğitim hayatını tamamen sekteye uğrattı; öncelikle temel ihtiyaçlarını karşılamaya çalışırken eğitim her zaman ikinci planda kaldığını vurguluyor.