Kendi gençlik yıllarında eğitim hayatındaki ihtiyaçları için destek aldığını ifade eden anne, “Biz kızken okula giderken eşyalarımız hep İstanbul'dan gelirdi; ama şimdi çocuklarımıza herhangi bir destek gelmiyor,” diyor. Çocuklarının pandemi, deprem ve mevsimlik işçilik gibi birçok sorun nedeniyle hiç düzgün bir şekilde okula gidememiş olmasının üzüntüsünü yaşıyor. Depremden önce okulu seven çocukları, şimdi sanki bu sevgilerini yitirmiş gibi. Özellikle ihtiyaçlarının karşılanmaması, onların okul sevgisini azaltıyor. Diğer çocuklar, Dom çocuklarla oyun oynamıyor diye çocuklarının okula gitmek istediğini söylüyor.

Aile, eşi engelli olduğu için sadece eşinin engelli maaşıyla geçiniyor. Mevsimlik tarım zamanı şehri değiştirmek zorunda kalınca çocukları okula gönderemiyor ve bu durum, çocukların eğitimlerinin kesintiye uğramasına neden oluyor. Kıyafet almakta da zorluk çektiklerini belirtiyor. Çocuklarının ders çalışacakları ve oyun oynayacakları alanların olmasını istiyor; mevcut okulun onlara iyi gelmediğini düşünüyor. Eski okulda daha verimli ders yaptıklarını iyi ilerlediğini ifade ediyor.

Çocuklar, ödev yapmada sıkıntı yaşıyor; kitap alamadıkları için ödevlerini tamamlayamıyorlar. Okulda sürekli test istediklerini ama bunun için gerekli materyalleri alamadıklarını vurguluyor. Ayrıca, küçük çocuğu için de kitap seti alamadıklarını belirtiyor. Dom oldukları için ayrımcılığa uğradıklarını ve en arka sıralarda oturtulduklarını dile getiriyor. Bu durum, çocuklarının eğitim hayatını daha da zorlaştırıyor.

Şu anda yaşadıkları yerde çoğu kişi Dom olduklarını bilmiyor, ancak yine de bu durumun getirdiği zorlukların devam ettiğini belirtiyor. Ayrımcılığın ve sosyal dışlanmanın etkilerini hissediyorlar; bu, günlük yaşamlarını ve çocuklarının eğitimini olumsuz etkiliyor. Toplumda fark edilmemelerine rağmen, yaşadıkları zorluklar her an yanlarında. Çocuklarının yaşadığı ayrımcılık ve dışlanma hissi, aile için büyük bir endişe kaynağı.

Aile; devletin verdiği hizmetlerden memnun olduğunu belirtiyor; geleceğe karşı umutlu. Yeni seçilen belediye başkanın Domlar için güzel işler yapacağını düşünüyor.

Deprem olduktan sonra, "Gene merkezde bir parkta çadır kurduk, orada kaç ay kaldığımızı hatırlamıyorum," diyor. "Merkezde kirada yaşıyorduk, ama 6-7 ay boyunca o parkta çadırda yaşadık. Çadırkentlerde yer yoktu, bu yüzden oraya giremedik. Göçebeler giremedi, halkla göçebeler aynı yere yerleştirilmedi. Domlarla halkı aynı yere koymadılar'' Biz göçebe olmaysadık halimiz böyle olmazdı diyor.

"Depremden sonra, o dönem çocuklar hiç oyun oynamıyorlardı; psikolojileri oldukça bozulmuştu. Hatta benim kızım burada psikolog tedavisine başladı.'' Bizim çocukları, 'Siz çingenesiniz, domsunuz, gelmeyin okula,' diyorlar. Sürekli kovmaya çalışıyorlar, ellerinden gelse, çocukları hiç eve almazlar. Depremden sonra çok yoruldum; bu durum beni de yıprattı. Onlarla(Dom olmayanlarla) bizimkilerin hali bir olur mu diye soruyor

Anne, özel eğitim desteği ihtiyacı olan bir çocuğu olduğunu belirtiyor; ancak bu çocuk eğitim alamıyor. "Okulda, 'Sen çingenesin,' diyorlar," diye ekliyor. Bu ayrımcılık, çocuğunun eğitim hakkını elinden alıyor. Ekonomik sıkıntıları da cabası; aile, temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyor. Bu nedenle, destek talep ediyorlar ama yaşadıkları zorluklar her geçen gün artıyor. Çocuğunun geleceği için endişelenirken, hem maddi hem de manevi açıdan büyük bir baskı altında olduğunu hissediyor.

Hem çocukların hem kendini daha sinirli olduğunu belirtiyorKüçük kızı okulu seviyor. Küçük oğlu sevmiyor.

Anne, ekonomik zorluklardan bahsediyor ve çocuklarının ayrı bir oyun alanı olmadığını vurguluyor. "Dışarı çıktıklarında komşular kızıyor," diyor. Devlete seslenerek, "Çocuklar aç susuz gidiyor. Maddi durumumuz yok; depremzedeyiz. Çok mağdur durumdayız. Evim yıkıldı, eşyalarım gitti. İş yok, güç yok," diye ekliyor. Çocuklar okula yürüyerek gidiyor ama yol tırların geçtiği bir yoldan; bu durum son derece tehlikeli. Ayrımcılığa maruz kalıyorlar ve çoğu zaman kahvaltı etmeden ve su içmeden okuldan çıkıyorlar. "Bir simit yedirecek gücümüz yok," diyor ve yaşadıkları zorlukları daha da derinleştiriyor.

Anne, çocuklarının yöresel kıyafetlerinden rahatsız olduğunu belirtiyor. "Ekonomik imkanlarımız yetmiyor," diyor. "Bir gelirimiz mevsimlik işlerden geliyor ama hep göçebe yaşam sürüyoruz." Çocuklarla yeterince ilgilenemediklerini ifade ederken, "Bizim de travmalarımız var," diye ekliyor. Yaşadıkları zorluklar, hem çocuklarının psikolojisini hem de ailenin genel ruh halini olumsuz etkilediğini anlatıyor. Dom ile Dom olmayanın arasında bir fark olduğunu belirtiyor.

Bakımveren engelli. deprem ve çocukların okul durumu çok etilemiş. sosyal yardımlarla geçinmeye çalışıyor.Bizde psikolojik olarak yorgunluk var. onlarla düzgün ilgilenmeyi engelliyor. Konteynerlarda ne kadar sağlıklı çalışabilir; konteynarlar küçük kalıyor.çocuklar aldılar, depremden sonra 2-3 ay gelip görüşmeler yapıldı. Prefabaik okullar, iyi kötü şartları var. Çocuklar pek bir şey konuşmuyor.

Torunu anne-babasını depremde kaybedince dede ve nene bakmaya başlıyor. Çocuklarının eğitimine destek olabilecek kimse olmadığını belirtiyor. "Kendim de çocuklarım için bir şeyler yapamıyorum," diyor. "İki odalı bir konteynerde yaşıyoruz ve kalacak yer bulmak zor. Bir okulda çalışıyorlar ama dersleri için maddi destek ihtiyacımız var." Deprem öncesinde müzisyen olduğunu hatırlatarak, "Artık çalışamıyorum; hiçbir eşyam kalmadı, müzik aletim ve her şeyimi kaybettim," diye ekliyor.

Yaşadıkları konteyner kentte küçük bir park var ama bu alanda kimse ilgi göstermiyor; madde kullanan kişiler de mevcut diyor. "Bu yüzden çocukları evde tutuyoruz, korkuyoruz," diyor. Eskiden polislerin güvenlik sağladığını ama artık durumun daha da kötüleştiğini ifade ediyor.

Aile, kalabalık bir ortamda yaşıyor ve güvercin besliyor. Geçmişte cezaevi tecrübeleri olduğu ondan iş bulmakta zorlandığını belirtiyor. . Kapalı alanlarda kendilerini güvensiz hissediyorlar ve bu durum, deprem sonrası psikolojik etkilerini artırıyor. "Depremin ardından yaşadığımız stres ve belirsizlik, çocukların psikolojisini derinden etkiledi," diyor.

Anne, depremden sonra geçim problemleriyle boğuşuyor ve "Küçük park alanı daha çok küçük çocuklar için uygun," diyor. "Kalabalık bir ortamda oyun oynamak güvenli değil." Çocuklarla yeterince ilgilenmiyorum; hala bir düzen yok," diyor. Deprem öncesi okul hayatının çok farklı olduğunu vurguluyor. Her şeyin ne kadar değiştiğini anlatıyor, ailenin yaşadığı zorlukları daha da derinleştiriyor.

Anne, çocuğunun okula gidemediğinden şikayet ediyor ve "Çocuğum okumayı çok istiyor ama imkanlarımız yok," diyor. Ne yapacağını bilmediğini, içinde bir çaresizlik hissettiğini ve aynı zamanda biraz kızgın olduğunu ifade ediyor.